Al een aantal jaren had ik het plan om een meerdaagse wandeltocht te gaan lopen. Een paar jaar geleden waren we in de Duitse stad Marburg en daar komt de Lahnwanderweg voorbij. En dat leek me eigenlijk best leuk om eens te doen.
Maar… Eerst een stukje historie. In de jaren 60 gingen mijn opa en oma van mijn moeders kant regelmatig naar Zwitserland en toen ze ouder werden zochten ze een adres ergens in het midden. Autobahnen waren er een stuk minder dan nu en zo kwamen ze terecht in een hotel ergens langs de Duitse B10 tussen de plaatsen Hinterweidedenthal en Hauenstein. Een leuk hotelletje met 6 kamers, een kleine eetzaal, geleid door een Duitse vrouw (Kathy) die getrouwd was met een Canadese bezettingsmilitair (George). Kathy runde vooral het restaurant en het hotel. George zorgde voor het brandhout, de tuin, het gebouw en alles wat stuk kon gaan. En als hij dan eens niets te doen had, stond hij achter de bar en tapte een biertje, ook voor zichzelf.
Ze hebben dat hotel overgenomen van een vorige eigenaar (dat was voor mijn tijd) en sindsdien heette het “Katharinenhof”. Op een moment overleed mijn oma (ergens eind jaren 60 of begin jaren 70) en toen vond mijn opa de rit naar Zwitserland te ver en bleef hij in Hinterweidenthal hangen. In de tijd die ik me kan herinneren verbleef hij daar zo’n 2 keer per jaar voor langere tijd (paar weken) en had het daar goed naar zijn zin. Hij bekeek de omgeving, ging regelmatig wijn halen bij een intussen bevriende wijnboer en zocht leuke plekken op waar hij zijn kinderen en familie mee naartoe kon nemen. Want wij gingen er regelmatig een lang weekend naartoe. Ik, samen met mijn ouders en 2 broers. En wij bezochten dan steevast een kasteelruïne (die heb je daar tenslotte genoeg) en maakten wandelingen door de bergen rond het hotel. En volgens de overlevering, als ik uit bed kwam ging ik vaak alleen al de berg naast het hotel op om voor het ontbijt al een wandeling te maken.
In 1978 is mijn opa overleden en toen kwamen we er niet meer. Het gezin had het druk met van alles en daarmee kwam er een einde aan onze bezoeken aan Hinterweidenthal.
Ergens in 1987 ging ik met een interrail-kaart op stap. Ken je dat? Een vrij dure kaart voor de trein waarmee je een maand lang door heel Europa kon reizen. Je kon hem alleen niet in eigen land gebruiken. Ik met die kaart op stap, allerlei leuke dingen gedaan en leuke plaatsen bezocht en in de laatste week wilde ik dat hotel wel weer eens bezoeken. Kijken of het er nog was. Dus ging ik per trein naar Hinterweidenthal, wat nog een heel avontuur is, want daar kom je niet zomaar. Op het station een fiets gehuurd en op naar het hotel. Het was er nog en toen ik vertelde wie ik was werd ik ontvangen als de verloren zoon, werd aan een tafel gezet en kreeg een overvloedige maaltijd voorgezet. Ze dachten natuurlijk dat ik uitgehongerd was na deze lange reis. Kathy vond het vervelend maar alle kamers waren bezet anders had ik er waarschijnlijk ook nog wel een paar nachten kunnen overnachten. Nou ja, ik ben met de fiets naar Dahn gegaan, een klein stadje daar in de buurt, en daar heb ik in de jeugdherberg een prima tijd gehad. Allerlei leuke plekken uit mijn jeugd bezocht, waaronder uiteraard al die kasteelruïnes die ik nog van de vakanties met opa kende.
De tijd verstrijkt en ik krijg een vriendin waarmee ik later zal trouwen en een zoon. En het leek me leuk om ook met hen die kant op te gaan. Ik ging eind jaren ’90 al die kant op met een vroegere vriendin en vaak ook met mijn ouders en broer Rob en zijn vrouw. In 2006 waren we er voor de laatste keer. Kathy was oud. Erg oud. George was intussen al overleden en het hotel werd verpacht of verkocht, dat was me niet helemaal duidelijk. En een paar jaar later overleed Kathy ook, intussen had een of andere man het hotel overgenomen en wilde er een bluescafé van maken. Dat liep uiteraard niet en toen stopte de man er weer mee en heeft het een hele tijd leeg gestaan. Nou ja, om het verhaal niet nog langer te maken, er is brand uitgebroken en dat heeft het dak verwoest. Daarna is heel het hotel afgebroken en dat kwam de staat prima uit, want er werd al jarenlang gewerkt om de B10 vierbaans te maken en daarbij lag het Katharinenhof behoorlijk in de weg.
In 2025 kwam ik erachter dat in dat gebied (het Pfälzerwald) een lange-afstandswandeltocht was uitgezet. Het Pfälzer Waldpfad. En na dit verhaal zullen jullie begrijpen dat ik dit heel erg graag wilde lopen.
Het was natuurlijk toen nog wel een vraag, hoe dat te doen. Er is een georganiseerde variant, waarbij je bagage wordt vervoerd, maar eerlijk gezegd is dat niet echt iets voor mij. Dan zit je vast aan vaste dagen, medewandelaars en het delen van de kamer met die medewandelaars. Erg gezellig, maar niet iets voor mij. Behalve wandelen wilde ik vooral van de omgeving genieten, mijn eigen tempo bepalen, af en toe een kleine omweg maken voor een geocache of om iets te zien en ’s avonds wil ik rust en geen medewandelaar waarmee ik een soort van verplicht sociaal moet zijn.
Het plan was dus om het alleen te gaan doen. Maar wanneer? Begin mei 2026 leek me handig. Ik had toen tijd, begin mei is het meestal redelijk weer en de dagen worden ook al langer. En ik vond het spannend, want ik had nog nooit zoiets gedaan.
Eind april viel echt de beslissing om te gaan. Renée wachtte op een operatie aan haar elleboog en ik wilde thuis zijn als het zo ver zou zijn. Ze moest tenslotte iemand hebben die haar naar het ziekenhuis bracht en haar daarna ook weer ophaalde. En voor de eerste dagen van mei hadden we een verblijf geboekt in een leuk hotel in het Sauerland. En dus had ik na dat hotel 1 dag om mijn spullen te wassen, weer in te pakken en op stap te gaan.
Dat inpakken is trouwens best nog wel spannend. Ik heb nog nooit alles voor 12 dagen op mijn rug mee hoeven te dragen. En dus moet ik heel goed kijken of ik niets vergeet, maar ook of ik niet te veel meeneem. Want elke gram die ik meeneem moet ik 12 dagen op mijn rug meetorsen. Dit is dus de eerste keer geweest dat ik veel wat ik meenam heb gewogen op de keukenweegschaal. Hoeveel wegen 12 onderbroeken en hoeveel volume is het. Neem ik een extra lange broek mee of kan het wel met 1 en een extra korte broek. Ik gebruik nog wel eens zalf die in een grote flacon zit, maar die is vast te zwaar. En dus doe ik wat zalf in een kleiner potje. Neem ik begin mei een jas mee en zo ja, welke? Bij alles hield ik het gewicht en volume in gedachten. Ik heb daarbij wel 1 klein foutje gemaakt maar daarover later meer. Nou ja, alles wat ik nodig had bleek in mijn niet al te grote Deuter AirComfort 30 te passen. En deze heeft me al op allerlei wandelingen begeleid!
Maar goed, op weg. Klik hier voor mijn verslag van de eerste dag.
Wil je reageren op mijn verslag? Op de laatste pagina kan dat. Veel leesplezier!