Hele dagen wandelen is leuk, maar zo af en toe moet je ook rust hebben. En wat ga je dan doen? De omgeving bekijken natuurlijk. Zoals ik op de vorige pagina al schreef, zit ik in een andere plaats (Brüchweiler-Bärenbach) en is er een uitstekende busverbinding met Dahn. Gistermiddag heb ik de bus genomen (dat kan ook met mijn Deutschland-ticket) en ben vlakbij mijn appartement uitgestapt. Gisteren was het vrijdag. En die bussen rijden in het weekend niet, zag ik.. Oeps.
Oh ja, er is wel een belbus die een paar keer per dag rijdt. Te boeken via internet. Ja leuk, maar de ritten die ik zou willen nemen zaten al vol.. En wat doe je dan als wandelaar? Dan ga je maar lopen.
Mijn doel vandaag was om 2 kasteelruïnes te bekijken. Neudahn, wat tussen Dahn en Hinterweidenthal ligt en Altdahn, wat bij Dahn zelf ligt. En eigenlijk wilde ik ook nog langs een bronnetje lopen. In de jaren 80 ben ik hier met de trein geweest en toen heb ik daar een paar keer gezeten om te eten. En toen ik met Renée onderweg was van Hinterweidenthal naar Dahn (we hebben dat een aantal keren gewandeld) ben ik daar ook vast en zeker wel geweest. Die bron ligt langs het fietspad van Hinterweidenthal naar Dahn en daar ligt Neudahn ook naast.
Ik vertrok dus vanuit het appartement en nam het fietspad naast de weg richting Dahn. Tussen het fietspad en de weg ligt ook nog de Wieslauterbahn, de spoorlijn van Hinterweidenthal via Dahn naar Bundenthal-Rumbach. En na een tijdje gaat het fietspad het spoor over en dan kun je niet anders dan de weg oversteken en een zijweg inslaan die precies de verkeerde kant op lijkt te gaan. Even verderop lag weer een weg die zo ongeveer de goede kant op ging, maar ja, die hield een stukje verder bij een boerderij weer op. Ik zat dus duidelijk op de verkeerde weg. Maar weer teruggelopen en een eindje terug op dat fietspad was een leuk bruggetje waarmee ik door een grasveld richting de bergen langs de kant van het dal kon lopen. En zowaar, daar lag een weggetje de goede kant op. Had ik die maar gelijk genomen.
Nouja, die weg ging dus helemaal de goede kant op. Ik kwam ook nog langs Reichenbach, een deel van Dahn waar winkels en bedrijven zitten en waar ik bij de Aldi een paar lekkere broodjes kon kopen. Het was zaterdag 16 mei, de dag waarop ik 61 werd. Maar ook als ik niet jarig was geweest, had ik natuurlijk iets moeten eten.
Na de Aldi liep ik weer verder, liep Dahn voorbij en kwam in de buurt van Neudahn. Ik wilde naar dat bronnetje en dus ben ik nog verder gelopen. Van het appartement naar Neudahn was het echter al 8 à 9 km en ik moest ook nog terug. Na een tijdje besloot ik daarom dat de bron toch wat te ver weg lag en keerde ik om richting Neudahn. Uiteraard ligt die, zoals de meeste kasteelruïnes bovenop een berg. Het is een fikse klim maar onderweg naar boven kwam ik nog een leuke rots tegen.
Die ruïnes, het blijft prachtig om te zien. Niet alleen is het een blik in het verre verleden, toen ridders en struikrovers nog deel uitmaakten van het dagelijks leven, maar ik vind het ook erg mooi om te zien hoe ze in die tijd bouwden. Uiteraard is er in de loop der jaren veel aan gewijzigd en is er ongetwijfeld de afgelopen decennia nog wel wat aan verspijkerd om de boel veilig te houden, maar je krijgt zo toch een aardige indruk van hoe ze in die tijd leefden.
Na Neudahn ben ik via een andere route weer naar beneden gelopen om Altdahn te gaan bekijken. Ik hield daarbij wel de GPS in het oog. De wandeling naar Neudahn alleen al was ruim 10 km en ik moest ook nog terug. En van Dahn naar het appartement was het ook nog 6,5 km.
Tijdens mijn wandeling van Neudahn naar Altdahn kreeg ik ook nog een mooi zicht op de Jungfernsprung, de rots waar ik de vorige dag nog overheen liep. Hier is goed te zien hoe indrukwekkend hoog die rots eigenlijk is. De ene kant van Dahn ligt links van de rots, en het grootste deel van Dahn ligt er rechts achter. Daar ligt ook Altdahn, waar ik naartoe wilde.
Zoals je wel kunt zien is dat ook nog een aardig eindje lopen, maar ik ben er gekomen. En de klim naar Altdahn valt wel mee. Ik zeg elke keer Altdahn, want onder die naam ken ik het, maar eigenlijk zijn het 3 aan elkaar gebouwde burchten (AltDahn, Grafendahn en Tanstein). En hoewel het niet bijzonder hoog ligt, zeker niet als je een deel van de route met de auto aflegt, is het lopend toch nog een aardige klim. Maar het blijft prachtig om te zien.
Na het bezoek aan Altdahn weer afgedaald en nog even langs de Edeka in Dahn. Ik heb nu een appartement met keuken en dat betekent dus ook dat ik zelf eten klaar kan maken, en dat is toch wel fijn na een week schnitzel met friet en een slaatje. In Nederland in de supermarkt kun je allerlei soorten van gesneden, gekookte en vaak ook van een smaak voorziene aardappeltjes kopen, keurig in plastic verpakt. Even bakken en eten maar.
In Duitsland kom je die veel minder tegen. Die Edeka in Dahn is grooooot en is er ook al heel lang (Vroeger heette het SBK, ik meen dat dat stond voor Selbstbedienungskauf). En de enige aardappeltjes die ik kon vinden (behalve zakken met piepers die zo van het land af gekomen zijn), waren doosjes met aardappeltjes die al een soort van voorgebakken waren en in een doosje zaten. Nouja, eerlijk gezegd, het smaakte niet eens slecht.
Toen ik weer terugkwam bij het appartement had ik 29,3 km gewandeld en 443 hoogtemeters gemaakt. Voor een gewone wandeldag zou ik daar tevreden mee zijn geweest. Alleen noemde ik dit een rustdag. Als de bus had gereden had dat me zeker 13 kilometer gescheeld, en waarschijnlijk nog meer, want dan was ik blijven zitten tot de halte bij Neudahn. Maar goed, het werd een leuke verjaardag, met twee fraaie burchtruïnes en uiteindelijk toch bijna dertig kilometer in de benen.