Na een dag “rust” en een wederom goed ontbijt was het tijd om weer op stap te gaan. Intussen heb ik meer gebruikte onderbroeken in mijn tas dan schone.. 😂
Het is echt reuze handig dat het hotel vlakbij de route ligt. Hotel uit, eerste straat rechts, stukje omhoog en ik sta weer op de route. Hauenstein kent behoorlijke hoogteverschillen. Tussen het hoge en lage gedeelte is een strook rots met bomen en struiken. Achter die strook ligt trouwens nog meer rots en bos, terwijl er aan de andere kant vooral (schoen)winkels en kleine bedrijven liggen. En ik mag beginnen met die ene strook met mooi uitzicht over Hauenstein. En waar iemand zich met de kettingzaag heeft uitgeleefd.
Na die strook zijn er dus wat winkels, waaronder Penny Markt en Netto. Die laatste blijkt vandaag een goed adres om een broodje voor onderweg te kopen.
Hierna ga ik de weg over en ga het bos weer in. Ik loop daar als het ware om Hauenstein heen. Een klein uur lang zie ik het plaatsje regelmatig onder me liggen. Omstreeks half elf kom ik bij de Paddelweiher. Een gezellig uitziend meer met waterfietsen, een horecagelegenheid en uiteraard een bruggetje.
Ik loop nog best een tijdje langs dat meer, en weer na een klein uur kijk ik naar links en zeg “Oh wauw”. Links van het pad steekt een reusachtige rots boven de bomen uit. Het is de Stephansturm, oftewel de Kameel. Op internet lees ik dat het een geliefde uitdaging is voor klimmers. En eerlijk gezegd, het is indrukwekkend. Op de foto ziet het er wellicht minder indrukwekkend uit.
Ervoor staat ook een bankje en daarop kan ik mooi even rusten. Tijdens die rust hoor ik ineens gebel. Zoiets als een koebel in Tirol. Maar dan zou ik wel heel erg verkeerd zijn gelopen.. 😊
Na mijn rust loop ik weer verder. Het is een prachtig dal om doorheen te lopen. Aan beide kanten zijn bergen en rechts van me bevindt zich een rivier. Na even lopen kom ik bij de bron van die rivier. Wederom een stenen constructie die volgens een steen gemaakt is in 1964. Een heel smal stroompje loopt door een gleuf in de stenen naar een Wassertretbecken en stroomt vervolgens verder. Uiteindelijk vormt het de rivier waar ik eerder langs liep en die later uitmondde in het meer met de waterfietsen. En volgens een steen die erbij staat, gaat het via Hauenstein naar Wilgartswiesen, via Annweiler en Landau naar Germersheim waar het water in de Rijn uitkomt. Bij warm weer zou het een mooie plek zijn om even met blote voeten in het water te gaan staan, maar daar is het deze week te koud voor.
Ik loop weer verder en maak een grote bocht om daarna de berg op te lopen die ik eerst aan de rechterkant zag. Ik loop dus nu aan de andere kant van de rivier. En aangezien ik als het ware weer terugloop zie ik na een tijdje weer die grote rots, maar nu van boven af. En even later zie ik ook de bron van het geheimzinnige gebel.
Ik kom bij een kapelletje, bovenop de berg en middenin het bos uit. Het is niet meer dan een afdak met een torentje en twee klokken…
En aangezien de kapel geen muren heeft loop je er zo naar binnen. Binnen hangen twee touwen waarmee je de klokken kunt luiden. Iets wat ik natuurlijk moest proberen. En het verklaarde gelijk het gebel wat ik onderin het dal hoorde.
Ik wist dat er zoiets in het bos moest staan maar dat het er zo uit zou zien had ik niet verwacht. Ik had eerder verwacht dat het een klein kapelletje zou zijn, een ommuurd kruisbeeld of zoiets Het is erg leuk om te zien, middenin een bos.
Er blijkt ook nog een kruisweg te zijn, want onderweg kom ik verschillende stenen met religieuze afbeeldingen tegen.
Na weer een eind gelopen te hebben, kom ik bij het dorp Erfweiler uit. Ik loop er echt langs, en kom niet in het dorp zelf, maar ik kom nog wel langs een kast met allerlei natuurproducten (en wat flesjes bier) uit de streek. Het bijzondere is dat de koper zelf mag bepalen wat hij voor de producten betaalt. Maar ja, ze hebben aan mij geen klant, want alles wat ik aanschaf moet ik in mijn rugzak meenemen. Maar het ziet er mooi uit.
Hierna loop ik Dahn in. Dahn is een klein stadje (volgens Wikipedia zo’n 4500 inwoners) maar het is wel een soort van middelpunt in de omgeving. Er zijn aardig wat winkels en restaurants en ook een aantal supermarkten. En eigenlijk dacht ik dat ik alleen de straat uit moest lopen en dan door het centrum heen. Maar al snel loop ik weer omhoog en kom ik op de Kuckucksfelsen terecht, de toegangsweg naar de Jungfernsprung. De rotsen zijn ongeveer zeventig meter hoog en verdelen Dahn als het ware in twee delen. Zeker als je Dahn met de auto binnenrijdt, is het een imposant gezicht. De Jungfernsprung rijst dan vlak naast de weg hoog boven de omgeving uit. Je hebt er dus ook een mooi uitzicht.
De rots is ook best smal. Vroeger lag het ziekenhuis aan de westkant onder de rots, wat volgens zeggen erg handig was als je er vanaf viel, je kwam dan als het ware in het ziekenhuis terecht. En kennelijk zijn er vroeger ook wel mensen omgekomen en huizen beschadigd door vallende rotsblokken.
Voor mensen met hoogtevrees is het trouwens niet de meest prettige wandeling. Er zijn stukken van slechts tien tot twintig meter breed met aan beide zijden een diep ravijn. Mijn hoogtevrees is niet overdreven erg, maar op sommige stukken moest ik toch wel even slikken..
Over het ontstaan van de naam Jungfernsprung is kennelijk nog een mooie sage:
„Eens ging een maagd naar het bos van Dahn om bessen te plukken. Ver weg van de huizen stapte plotseling een man uit het kreupelhout. Volgens een variant van de sage was het de als struikrover (Raubritter) beruchte kasteelheer Hans von Trotha van de nabijgelegen Berwartstein, die aanstalten maakte om de maagd van haar onschuld te beroven. Daarom tilde ze haar rokken op en sloeg op de vlucht, maar de misdadiger kwam steeds dichterbij. In haar paniek lette de achtervolgde niet op de weg. Zo stond ze eensklaps hijgend op de uitstekende hoek van de rots en zag diep beneden zich de huizen van het dorp liggen. Zonder na te denken stortte de maagd zich in de afgrond. En toen gebeurde het wonder: omdat haar rokken bollen en haar langzaam naar beneden lieten zweven, overleefde ze de sprong volledig ongedeerd. Op de plek waar haar voet de grond raakte, borrelt sinds die tijd een bron.“ aldus de auteur August Becker.
Voor de komende twee nachten had ik een prachtig appartement met aparte slaapkamer en keuken geboekt in een andere plaats, Brüchweiler-Bärenbach. De hotels in Dahn waren namelijk erg duur en er is een prima busverbinding tussen Dahn en Brüchweiler-Bärenbach. Tenminste, nou ja, dat lees je in het verslag van de volgende dag.