Eigenlijk is het best leuk om elke ochtend in een andere kamer wakker te worden. Elk hotel en elke kamer is weer een verrassing. Je weet nooit wat je te wachten staat. Dit was zeker een leuke kamer. En zoals ik al schreef, de bakker zit aan de overkant en er is genoeg in de kamer aanwezig om te kunnen ontbijten. Dus dat heb ik ook gedaan.
En na de gemiste lunch van gisteren heb ik uiteraard ook nog wat lekkere dingen meegenomen om tussen de middag te eten. Al dat wandelen met al die hellingen kost veel energie. En dat moet je dus aanvullen. Het weer is trouwens compleet omgeslagen, was het weer in het weekend (en daarvoor) prachtig mooi en warm, vandaag was het fris en regenachtig.
Toen ik net op weg was, haalde ik een andere wandelaar in. Hij had duidelijk minder haast dan ik en droeg bovendien zijn huis op zijn rug mee.
Het begin van de wandeling was eigenlijk nog vrij gewoon. Mooi pad, soms breed, soms smal, en alles prima aangegeven. Even liep de GPS-route (ik had de route ook op mijn GPS bij) anders dan de bordjes, het leek me het beste om gewoon de bordjes te volgen en dat heb ik dus ook gedaan. Gelukkig maar, want de route met de bordjes liep via de Seelenfelsen. Misschien heb je intussen gemerkt dat ik de natuur en de rotsen hier in de Pfalz prachtig mooi vind, maar de Seelenfelsen zijn wel het summum voor de liefhebbers van Pfälzer zandsteenrotsformaties. Maar eerst even iets over de naam. Er doen namelijk twee verhalen de ronde over het ontstaan ervan. Ik geef ze beiden.
De eerste vertelt het historisch gedocumenteerde verhaal van de koninklijke boswachter Philipp Jakob Seel, die in Heltersberg woonde. Hij zou op een nacht in de diepte zijn gestort en daarbij dodelijke verwondingen hebben opgelopen. Sindsdien werd de rotsformatie “Seelfelsen” genoemd.
Volgens de tweede legende was een man uit Clausen op een nacht samen met zijn jonge zoon op weg naar huis. De vader kon geen van de drie doorgangen tussen de rotsen vinden, raakte verdwaald en stortte uiteindelijk naar beneden. Zijn zoon volgde een zwak licht en bereikte zo Clausen, waar hij hulp haalde. De vader kon echter alleen nog dood worden geborgen.
In de volksmond wordt sindsdien verteld dat het zwakke licht dat de zoon die nacht zag, de ziel van zijn overleden vader was. Aan deze gebeurtenis zou de rotsformatie haar huidige naam “Seelenfelsen” (Zielenrots) te danken hebben.
De Seelenfelsen hebben een gezamenlijke lengte van 673 meter. Het is er soms best lastig lopen doordat het terrein erg ongelijk is, waardoor je ook wel eens van een rots af moet stappen of over een gevallen boom moet klimmen. Maar wat is het hier mooi! En ik ben zoals je in de inleiding hebt kunnen lezen al heel vaak in de Pfalz geweest, maar deze rotsen had ik nog nooit gezien. Een paar foto’s.
En zo gaat het dus bijna 700 meter door. Nadat je helemaal langs de rotsen bent gelopen, kom je op de plek van de laatste foto. Bij het bankje kun je rechtsaf en dan loop je nog een stuk langs de rots waarna je erop terecht komt. Het was goed dat dat bankje er was, want daar begon het aardig te regenen en aangezien dat bankje onder de rots stond, kon ik daar mooi droog zitten. Nadat de regen voorbij was, ging ik weer verder. Je loopt een stuk achter de rots langs om daarna weer een pad naar beneden te nemen, waarna je langs de normale weg terecht komt. Dat is niet erg, want er rijden niet veel auto’s en er loopt een pad een stukje van de weg vandaan. Dat loopt best prettig. Het pad is smal en redelijk vlak, wat best fijn is na dat geklauter bij die rotsen. En na een tijdje loopt het pad ook weer van de weg vandaan. Dan kom je bij de Heidelsburg. Verwacht er niet teveel van, meer dan wat stenen en een gat in de rotsen is het niet. Ik ben hier dan ook snel doorgelopen.
Vanaf daar kom je weer dichter bij de weg en loop je er een flink stuk parallel aan.
Je loopt er wel langs over een pad door het bos. Het is leuk lopen. Aan de foto hierboven kun je ook mooi zien wat voor weer het was. De weg is nat en de wolken zijn donker. Geen weer voor half mei eigenlijk.
In het Schwarzbachtal steken we de weg over en gaan we een heuvel met gras op. Het is weer eens wat anders dan bomen en het uitzicht over Waldfischbach-Burgalben is mooi.
Dan loop je weer naar beneden en kom je bij Maria Rosenberg. En helaas moet je daar weer omhoog. Via een smalle weg die behoorlijk omhoog gaat naar het dorp Donsieders. Ik begrijp dat het niet anders kon, maar dit is toch wel een saai en zwaar stukje van de route. In Donsieders is verder ook niet veel te beleven, dus daar loop ik doorheen.
Na het dorp is weer een weg en na een paar honderd meter gaan we gelukkig het bos weer in, gaan we eerst omlaag en daarna weer omhoog om daarna uit te komen in de buurt van de PWV-hutte (Dat is een soort Jeugdherberg) in Rodalben. Dat is best een grote plaats trouwens. En je komt helemaal boven de plaats op een berg uit, dan moet je al een stukje omlaag naar de PWV-hutte en daarna nog een heel stuk verder naar beneden om in de plaats uit te komen. Maar goed, je bent een stoere wandelaar of je bent het niet.
Ik had een kamer geboekt in hotel Pfälzer Hof, Zum Schokoladengießer. Een eenvoudig familiehotel. Voordeel van dit soort oudere hotels is wel dat ze vaak wat grotere en luxere kamers hebben dan de moderne ketens. Het nadeel was wel dat ze geen avondmaaltijden meer serveren, maar goed, er zat een dönerzaak naast dus daar heb ik nog prima gegeten. De stand van vandaag. 22,3 km gelopen en daarbij 534 meter gestegen. Ook nog een heel stuk gedaald om in rodalben te komen, dus dat moet ik morgenochtend weer omhoog..
Benieuwd naar de volgende dag? Klik dan hier.