En weer een nacht voorbij. Dat is best een voordeel van al dat wandelen. Je slaapt er prima van..
Zoals ik al schreef slaap ik in een eenvoudig familiehotel. En het ontbijt hier is best prijzig, maar ik las al reviews dat het spectaculair zou zijn en niets is minder waar. Ik schreef heel verbaasd aan mijn vrouw Renée “Het meest uitgebreide ontbijtbuffet ever. En intussen voert ze nog meer aan”. Dat berichtje werd vergezeld door 17 foto’s van de aparte kamer die is ingericht voor het ontbijtbuffet.
Toen ik lekker zat te ontbijten kwam de gastvrouw naar mijn tafel gelopen met een papieren zak in haar hand. Ze wist dat ik wandelde en vertelde me dat wandelaars goed moeten eten. En de zak was voor het meenemen van genoeg eten van het buffet voor een picknick onderweg. Nouja, er waren echt heel veel lekkere dingen bij het ontbijt, dus ik heb die zak inderdaad gevuld met allerlei lekkers. Eerlijk gezegd, ik zat zo vol dat ik geen lunch nodig had, maar de volgende dag bleek dat die lunch toch nog wel van pas kwam.
Het leek me trouwens overdreven om die 17 foto’s hier te plaatsen, maar ik doe het toch maar. Ik zet ze wel op een aparte pagina, die je hier vindt.
Nouja, 1 foto hier dan. Er waren genoeg ingrediënten voor een lekker toetje. En de calorieën erin verbrand ik toch wel weer.
En daarna: op stap.
De route voert vandaag van Rodalben naar Merzalben. Het leuke is dat ik vaker in Merzalben geweest ben. Het is aardig in de buurt van het hotel in de inleiding.
Eerst maar eens het hotel uit en terug naar de berg, de PWV-hutte en de route. En dat is al een aardige wandeling en klim. Okee, het is een kleine 2 kilometer, maar het komt wel weer bij de rest van de wandeling en de klim is zwaar.
Maar goed, de klim is het wel waar. Als ik weer boven ben en de route vervolg, krijg ik eerst mooie uitzichten over Rodalben.
Ik loop over een leuk smal pad met bomen aan weerszijden, soms uitzicht over de plaats en na een tijdje wederom de zo bekende rode rotsen met allerlei bizarre vormen. Deze rotsen bestaan vooral uit bontzandsteen, een gesteente dat zo’n 250 miljoen jaar geleden ontstond uit woestijnzand. Door miljoenen jaren van verwering door regen, wind en vorst zijn de zachtere lagen sneller afgesleten dan de hardere. Daardoor ontstonden de grillige vormen, rotstorens en overhangende rotsen die vandaag de dag zo kenmerkend zijn voor het Pfälzerwald. Juist tijdens een wandeling vallen deze rotsen op, omdat ze vaak onverwacht tussen de bomen opduiken en het landschap een heel eigen karakter geven.
En weer een droog plekje om te zitten. Maar ja, het was droog en ik was net onderweg.
Wat ook opvalt aan de rotsen in de Pfalz is dat geen enkele rotswand hetzelfde lijkt. Op sommige plekken zie je duidelijke lagen die als stapels platen boven elkaar liggen, terwijl elders juist kiezels in het gesteente zichtbaar zijn. Ook komen rotsen voor met talloze kleine putten en gaten. Die verschillen zijn ontstaan doordat het zand miljoenen jaren geleden onder wisselende omstandigheden werd afgezet en de verschillende lagen vervolgens niet allemaal even snel zijn verweerd. Wie goed kijkt, ziet in de rotsen eigenlijk nog steeds sporen van een oeroude woestijn terug.
Verder was het vooral een rustige en aangename Pfälzer boswandeling. Wel heb ik onderweg nog een aantal geocaches kunnen vinden langs de route en een stukje van de route vandaan. Wat vandaag wel opviel was het gebrek aan bankjes. Wel zou er onderweg een “Gasthof” zijn in het Birkwieserhof, maar dat was helaas per december vorig jaar gesloten. Wel kwam ik een eind voorbij het Birkwieserhof een picknicktafel tegen, dus daar kon ik even rusten. Ach ja, spectaculaire hoogtepunten waren er vandaag niet, maar vervelen deed de route geen moment.
En dan had ik een kamer besproken in het Forsthaus Merzalben. Het ziet er mooi uit, en het is echt een hostel. Er is dus verder weinig. Geen eten maar wel een keuken. En een prima bed. Personeel is er ook niet, dus je loopt zo naar binnen en vindt dan een briefje met je naam op de deur van je kamer. Een eetgelegenheid is er trouwens ook niet in de plaats, dus dan maakt het avondeten erg lastig. Gelukkig had ik wel wat instant-noodles meegenomen. Handig spul, je gooit het in warm water, 3 minuten wachten, spul uit een zakje erbij en je kunt eten. Dus ja, dat was mijn avondeten. Echt ruim was het niet.
In de plaats, of eigenlijk erboven, is nog wel een prachtige kasteelruïne. Grafenstein. Ik ben er al een aantal keren geweest, en ik blijf het mooi vinden. Zeker omdat ze heel mooi gebruik hebben gemaakt van de al aanwezige rots en daar bovenop dus een kasteel hebben gemaakt. Het zal er nu zo’n 800 jaar staan en eigenlijk is het niet zo ver van Hinterweidenthal waar ik heel vaak ben geweest, zie de inleiding.
Nouja, zie de foto’s maar. Ik hoop dat ik de schoonheid van het kasteel heb kunnen vastleggen. Het is overigens de eerste keer in mijn leven dat ik er vanuit Kaiserslautern naartoe ben gelopen. En dat vind ik een indrukwekkend gevoel.
En als laatste nog een blik op de burcht, vanuit een woonwijk van Merzalben. Het was een fikse wandeling en de route morgen loopt erlangs. Maar ik ben er nu al geweest, als ik er morgen niet langs hoef, scheelt dat een aardige klim en de route die ik morgen ga lopen is de langste van alle etappes. Goed gedacht, maar dat liep anders. En waarom, dat lees je in het verslag van morgen.
Deze dag heb ik 26,4 km gelopen en 820 meter omhoog gelopen. Het is ook geen lekker wandelweer meer. Was het weekend prima, vanaf gisteren is het koud en nat.
En de volgende dag loop ik gewoon weer verder. Klik hier om dat te lezen.