Poe, het zit er bijna op. Nog 1 wandeling en het is voorbij.
Na een lekker ontbijt vertrek ik uit mijn pension in Erlenbach. Het is maar een klein plaatsje, dus ik ben er al snel uit. Een blik op een wegwijzer leert me dat ik nog ruim 16 kilometer te lopen heb. Dat redden de voetjes nog wel.
Na een half uurtje kom ik aan bij Burg Berwartstein. Dat had veel sneller gekund maar ik heb onderweg nog een geocache gezocht die lastig te vinden was.. Tja, Burg Berwartstein. We zijn er in het verleden vaak langs gekomen, maar voor zover ik weet zijn we er nooit geweest. En eigenlijk trekt het me ook niet. Ik begrijp best dat men de burcht onderhoudt en niet laat vervallen, maar tegenwoordig wordt ze bewoond, kun je er overnachten en is er een restaurant gevestigd. Maar doe mij maar zo’n leuke vervallen ruïne waar je vrij kunt rondlopen en echt het gevoel hebt dat je door iets middeleeuws dwaalt. Ik heb dus even de buitenkant bekeken en ben weer verder gegaan.
Na korte tijd kom ik bij een groot meer. Leuk, want ook daar liggen een paar geocaches.
Als ik even later via een bruggetje een kanaaltje oversteek, ligt daar nóg een geocache. En tja, water en bruggetjes, zoals je eerder hebt kunnen lezen hou ik daarvan.
De route volgt het riviertje verder naar het zuiden. Het is een leuk wandelpad en het is op sommige plaatsen ook best drassig. Op één punt moet ik zelfs over een paar takken balanceren om met droge voeten de overkant te bereiken. En weer een eind verder ga ik met een leuk bruggetje naar de overkant.
Ik kom intussen aardig in de buurt van Frankrijk. Niet dat dat zoveel verschil maakt, maar de grens is nog duidelijk te herkennen en ook staan er wat Franstalige bordjes langs de route. Voor de rest is het gewoon weer wat ik inmiddels gewend ben: bergen, bossen en wandelpaden.
Aan het einde van de route verandert het landschap wel behoorlijk. Ik loop ineens tussen wijnvelden door. De weg is nu verhard, wat niet zo vreemd is, want tussen al die wijnstokken moet natuurlijk ook landbouwverkeer kunnen rijden. En er zijn ook aardig wat dorpen in de buurt.
Ik wandel de grens weer over en zie een plaats voor me. Schweigen-Rechtenbach. Op vrijdag 8 mei begon ik de wandeling er naartoe en vandaag op maandag 18 mei ben ik er.. Het voelt goed dat ik er ben. Maanden heb ik naar deze wandeling toe geleefd en nu heb ik hem bijna volbracht.
Nog even een weggetje af, het dorp in, een keertje linksaf en ik moet het eindpunt voor me zien.
Het is de Deutsche Weintor, een gigantische poort die in 1936 is gebouwd en het begin vormt van de Deutsche Weinstrasse, een 85 kilometer lange route door de wijngebieden in de Pfalz. En voor mij het eindpunt van de wandeling. ik heb het gehaald! Ik herinner me van vroeger trouwens wel dat je er met de auto doorheen reed, toen was het gewoon een onderdeel van een “Bundesstrasse”. Tegenwoordig kun je er alleen nog maar lopend doorheen. En ongetwijfeld lopen er elk jaar honderden wandelaars doorheen die het Pfälzer waldpfad hebben afgerond.
Ik loop erdoorheen en besef dat ik de hele route heb afgelegd. Van Kaiserslautern naar Schweigen-Rechtenbach. Dwars door de Pfalz. Gewoon lopend.
Nog even langs een supermarkt om een broodje te kopen (ik had geen lunch bij me) en daarna mijn kamer opgezocht. Het blijkt een woonhuis te zijn waarin tegenwoordig kamers worden verhuurd. Ach ja, je kunt er slapen en er is zelfs een centrale keuken. Hierna even door het dorp gelopen. Ik wil de volgende dag vroeg op stap om de trein naar huis te nemen. En ik moet nog wat eten. Dan volgt nog een kleine tegenvaller: de enige geldautomaat van het dorp blijkt buiten werking te zijn. En ik heb nog precies 20 euro cash in mijn bezit. Gelukkig vind ik een restaurant waar ik voor dat geld een schnitzel met friet kan eten en er zelfs nog wat te drinken bij kan nemen.
Het is wel vreemd om zo rond te lopen zonder verplicht op lantaarnpalen naar stickers te zoeken of om op wegwijzers te kijken naar bordjes van de route. Tenslotte heb ik dat bijna 2 weken lang gedaan. Vandaag heb ik 21,8 kilometer gelopen en daarbij 580 hoogtemeters overwonnen. En daarmee zit mijn tocht over het Pfälzer Waldpfad erop.
Mijn verhaal is bijna ten einde. Lees de afsluiting hier.https://www.onze-bauernhof.nl/het-zit-erop/