Mocht je de route erbij hebben tijdens het lezen van dit verslag dan zou het je op kunnen vallen dat ik niet de etappes aanhoud die op de officiële route staan. Dat klopt en dat komt ten eerste omdat ik op de eerste dag vanwege de treinreis een korte etappe had gekozen. En, daar komt bij dat ik graag nog eens in Trippstadt wilde rondkijken, een plaats waar we een aantal jaren geleden al eens waren geweest. Maar dat komt straks.
Na een prima ontbijt ging ik weer op pad. Waarbij het me opviel dat er in het dorp ook al wegwijzers stonden voor de route. De route loopt langs het dorp, maar niet erdoor, maar ze wijzen je wel de weg naar het begin van de route.
Trippstadt, 14,2 kilometer voor de boeg dus. Geen probleem. Het is begin mei, het weer is prachtig en de route is geweldig mooi.
Onderweg kom ik van alles tegen. Meer bronnetjes. Kennelijk heeft men de bron in 1956 grondig opgeknapt. Maar uiteraard kwam er voor die datum ook al water uit de grond daar.
En waar water is, is ook een beek, rivier of een meer.
En tussen alle bomen door is er soms ook wel eens een groot grasveld te zien.
De route komt langs het Finsterbrunnental waar ook een natuurvriendenhuis is. Dat is eigenlijk het eindpunt van etappe 1, maar aangezien ik al eerder een slaapplek had, lag dit dal voor mij half in etappe 2. Vanaf hier loop ik voorlopig langs de rivier het Moosalb. En daar blijk ik nog een aardig eindje langs te lopen. Maar daarover meer in etappe 3.
Het is een leuk stuk om te wandelen. Het geklater van water en een typisch bergpad. Rechts van me de berg en links van me de rivier. Zo af en toe zie ik een heel eind pad voor me, maar dat is niet erg, want het is heerlijk lopen in dit landschap.
En ik schrijf deze pagina’s eind oktober als het al behoorlijk herfst is, maar ik heb tijdens deze wandeling een foto van mijn rugzak gemaakt en mijn vest hangt eraan. Ik ben dus kennelijk begonnen met een vest aan, maar dat is tijdens de wandeling uit gegaan.
Het zal vast wel opvallen tijdens het lezen van dit wandelavontuur maar ik houd van water en bruggetjes. En toen ik deze brug zag, moest ik er overheen, alhoewel dat voor de route niet nodig was. En dus moest ik er 2x overheen. Heen en weer terug.
Een klein stukje verder kwam ik ook nog een waterbak tegen. Die is indertijd vast gebruikt om paarden en andere dieren van water te voorzien in de tijd dat er nog geen auto’s waren. Er is een bron, je maakt een bak, en dus heb je een grote bak die altijd met vers water gevuld is. Reuze handig.
Een highlight van deze etappe is de Karlstalschlucht. Een ongeveer één kilometer lang deel van de rivier dat diep is uitgesleten in de rotsen. Er liggen ook allerlei stenen en zo in en in de 18e eeuw is er een wandelpad met allerlei bruggetjes en een prieel aangelegd.Indertijd vormde het een voortzetting van de kasteeltuin van Schloss Trippstadt.. En het is werkelijk waar prachtig om doorheen te lopen. Toen we hier met ons gezin op vakantie waren had het al grote indruk op me gemaakt. En ook nu is het een plezier om er doorheen te lopen.
Na het Karlstal moet ik de weg oversteken en daarna een stukje langs de weg lopen. Even verderop is weer een meer, maar in een bocht bij wat huizen staat een bordje Trippstadt. Daar heb ik een hotelkamer geboekt en dus dat pad gevolgd. Dat is best lastig als je altijd met de auto door de Pfalz bent gegaan, met de auto weet je hoe je ergens komt maar lopend is dit vaak toch anders. Welnu, Trippstadt ligt een heel stuk hoger en dus gaat het pad aardig omhoog. Maar de omgeving is mooi en dus is het wederom geen straf. In het dorp aangekomen ligt het hotel al snel voor me. Ik heb ingecheckt, wat niet zo moeilijk was want ik was de enige gast en heb het hotel nog even bekeken. Het is een wat ouder klooster (ik denk uit de jaren 60) en dat is nog best wel te zien. Er is ook een kapel en een heleboel kamers en kamertjes. De meeste zijn maar klein, maar dat is prima als je alleen bent. En naast hotel ligt Schloss Trippstadt, wat tegenwoordig in gebruik is voor het “Forschungsanstalt für Waldökologie und Forstwirtschaft” oftewel het “Onderzoeksinstituut voor bos-ekologie en bosbouw”. En het park is gelukkig tegenwoordig een openbaar park.
Aangezien het hotel geen avondeten serveert ben ik naar de Klugsche Mühle gegaan. Het is een restaurant gevestigd in een oude watermolen. De omgeving kent een lange geschiedenis van ijzerverwerking en veel plaatsnamen herinneren daar nog aan. Het ijzer werd niet daar gewonnen maar wel verwerkt. Naar het schijnt dreef de rivier de Moosalb zo’n 15 watermolens aan waarvan de meesten met de ijzerverwerking te maken hadden en ook een naam hadden die daarnaar verwees.
Nouja, en de Klugsche Mühle is al lange tijd een restaurant waar je goed kunt eten en waarvan de eigenaar ook de eigenaar is van het hotel waar ik die nacht verbleef. Het wandelpad er naartoe kende ik trouwens nog niet, maar was leuk om te lopen. Ik moest eerst door de kasteeltuin, daarna een weggetje af en dan kwam ik in een soort zijpad van de Karlstalschlucht waarna ik uiteraard weer in de Karlstalschlucht zelf uitkwam. En daarvandaan was het nog maar een paar stappen naar het restaurant.
En op de terugweg, via een iets andere route kwam ik nog een nuttig gebruik van een bron tegen.. Zo kom je nog eens makkelijk aan water.
Ik heb deze dag trouwens 23 kilometer gelopen. De route was een stuk korter, maar ja, de klim naar Trippstadt was ook best wel een eindje en dan nog heen en weer naar het restaurant.