Na een ontbijt in mijn hotel in Trippstadt had ik een kleine uitdaging. Of nouja, eigenlijk niet. Ik hoefde niet naar een bakkerij of een supermarkt te lopen want een bakkerij is er niet meer en de supermarkt is op zondag gesloten. En dus: geen lunch. Nouja, lopen maar. Om kwart voor 9 liep ik de deur van het hotel uit.
Eerst weer de route via het park, het weggetje en het zijpad van de Karlstalschlucht waarna ik in de Karlstalschlucht uitkwam. En aangezien dat voorlopig de laatste keer was heb ik er nog een paar foto’s gemaakt.
Na de Schlucht weer uitgeklommen te zijn en het stukje langs de weg gelopen te hebben, kwam ik weer bij het pad naar Trippstadt uit. Deze keer ben ik daar echter rechtdoor gegaan. Even een andere weg oversteken en toen liep ik ineens langs een groot meer.
Uiteraard is dit ook onderdeel van de Moosalb, de rivier die daar stroomt. Maar het is prachtig om te zien, zo op de vroege morgen (het was nog voor 10 uur).
Ik moest eerst naar Johanniskreuz. Mijn uiteindelijke bestemming was Heltersberg, maar de route loopt via Johanniskreuz wat eigenlijk het einde is van de 2e etappe. Het is een mooie route. Hij loopt eigenlijk parallel aan de doorgaande weg, maar daar merk je heel weinig van. Waarschijnlijk ook omdat er toch al niet zoveel verkeer is daar. Het zijn hoofdzakelijk smalle paden met af en toe ook een breder pad. En 1 keer was dat smalle pad zelfs zo verstopt dat ik het zo voorbij liep. Maar aangezien er langs de route veel bordjes hangen had ik al snel door dat ik verkeerd liep en toen was het smalle pad zo weer gevonden.
Johanniskreuz ligt hoog. Het is één van de hogere punten in het Pfälzerwald en het voordeel of nadeel daarvan (het is maar waar je van houdt) is dat het best een klim is.. Maar goed, als je niet van omhoog lopen houdt moet je niet in het Pfälzerwald gaan lopen. Onderweg kwam ik nog een mooie steen tegen die herinnert aan de eerste ijzersmelterij bij Trippstadt. Deze werd rond 1635 verwoest tijdens de dertigjarige oorlog. De houtskoolsmeltoven werd gebruikt om ijzer uit ertsen te winnen.
Na ruim een uur lopen kwam ik aan bij de Moosalbsprung. De bron waar de rivier de Moosalb ontspringt. Ik heb het gecheckt maar het water komt echt onder die steen vandaan. Achter de steen is dus geen water te zien. En alhoewel het hier nog niet veel water is (ik kon erin staan.. 🙂 ) is het verderop toch een behoorlijke rivier.
Het blijft me verbazen hoeveel bronnen en waterstroompjes er in zo’n berggebied zijn. En in het Sauerland, waar we tegenwoordig vaak komen, zie je die een heel stuk minder.
Nouja, na deze bron verder omhoog lopen naar Johanniskreuz. En eigenlijk is daar heel weinig te beleven. er komen wat wegen bij elkaar, er is een groot restaurant en een kleiner café, er wonen wat mensen en er is een Haus der Nachhaltigkeit (Huis van de duurzaamheid). En daar ben ik natuurlijk even naar binnen geweest. Het moderne gebouw is gebouwd van hout en leem. Het wordt verwarmd met een pelletkachel, de elektriciteit wordt opgewekt met zonnepanelen en voor het benodigde water wordt regenwater gebruikt. Binnen zijn allerlei dingen te zien over de omgeving, het bos en duurzaamheid.
Tja, en verder is er in Johanniskreuz weinig te beleven. Daarom ben ik er vrij snel doorgelopen om weer het bos in te gaan. Het stuk wat je dan in gaat vond ik zelf minder interessant. Eerst een leuk pad door het bos, maar daarmee maak je eigenlijk een grote lus en daarna kom je een stukje verder uit als waar je begonnen bent. Maar goed, wandelen is het doel, dus dat is niet zo erg. Het is wel jammer dat dit deel van de route veel brede paden heeft, en die zijn nu eenmaal minder leuk om te lopen dan smalle paadjes. En een deel was kennelijk onlangs opgeknapt met scherpe stenen die erg vervelend liepen. Leuk voor vrachtwagens die geladen zijn met bomen, maar niet om overheen te lopen.
Onderweg kwam ik nog wel langs een meer met daaraan vast weer een grote drinkbak voor vee. Ik neem aan dat er in deze tijd vooral wild op af komt. En wellicht ook wel ruiters die hun paard wat willen laten drinken.
Halverwege de middag begon ik wel te merken dat ik alleen had ontbeten. En tja, geen lunch. Dat, samen met de saaie paden en de vervelend lopende ondergrond, maakte dit deel voor mij het minst leuke stuk van de route.
Gelukkig kwam ik aan het einde van de wandeling langs Naturfreundehaus Heltersberg. En aangezien het zondag was, was het daar een gezellige boel. Ondanks dat het druk was, was er nog een plekje aan een tafel voor me vrij en na een korte wachttijd kon ik een lekkere schnitzel met friet en salade opeten. En daar was ik wel aan toe na deze wandeldag. Nog een stukje tot mijn verblijf voor die nacht, een leuke kamer die niet groot, maar wel leuk ingericht was. En alles was er aanwezig. Zelfs beleg voor het ontbijt. En de bakker zat aan de overkant, dus dat was deze keer prima in orde.
Deze dag heb ik 28,6 km gewandeld en daarbij 630 meter gestegen.