Dit was wel 1 van de mooiste, maar ook 1 van de zwaarste etappes van de route. Je moet een eind omhoog en het is ook de langste etappe van allemaal. Maar goed, ik werd dus wakker in dat vreemde hostel in Merzalben. Merzalben, een plaats waar verder niets is. Ja, er is een bakker, maar die was toevallig de week dat ik er was gesloten.
Ik slof naar beneden, neem een douche, en kleed me aan. Dan ga ik weer naar de kelder waar een keuken is. Er zit al een vrouw die ik eerder heel even had gezien, maar nog niet gesproken. Bij een kop thee praten we met elkaar en dan blijkt dat we aan dezelfde route bezig zijn. Dat is natuurlijk ook niet geheel toevallig, want hoe kom je anders in Merzalben terecht. Ze heet Katrin (hoe haar naam geschreven wordt, weet ik niet, want ik heb hem niet geschreven gezien) en komt uit Bremen. En alhoewel ze de route in een week wil uitlopen loopt ze vandaag dezelfde etappe als ik. En dus besluiten we samen te lopen. Haar ervaringen over de route van gisteren waren trouwens dezelfde als ik had, nat, koud en weinig zitplekken. we blijken tijdens de etappe van gisteren zelfs aan dezelfde tafel te hebben gezeten…
Het was dus een goed idee van me om Gräfenstein alvast te bezoeken zodat ik die klim vandaag kon overslaan, maar ja, Katrin was er nog niet geweest en dus ging ik er ook weer naartoe. Vandaag geen foto’s, want die staan al bij het verslag van gisteren. Na de ruïne bekeken te hebben wandelen we verder en ik ben eigenlijk wel verrast door het gebied hier. Alhoewel ik er al vaak geweest ben, was dat of met de fiets of met de auto, en de paden waar we nu over lopen heb ik nog nooit gezien. En het ziet er mooi uit. Noordelijk van Gräfenstein ligt de Winschertfels, een hoge berg (521 meter) waarop op de top een grote rots staat. En voor bezoekers is er een metalen trap naar de top waar je een prachtig uitzicht hebt naar alle kanten.
En aangezien we nu met 2 zijn, kon Katrin mooi een foto van me maken. De enige foto van deze wandeling waar ik zelf op sta. En eigenlijk is er toch geen mooiere achtergrond voor een foto dan een markante Pfälzer rots met daarachter een schijnbaar eindeloos woud?
Eigenlijk is de afstand tussen Merzalben en Hermersbergerhof niet zo groot, maar we worden eerst een stuk naar het noorden gestuurd en daarna weer naar het zuiden. Het is niet erg, want het is een mooi gebied om te lopen en af en toe komen we ook nog een bankje tegen om even te zitten. Ik schreef al in het verslag van gisteren dat ik een grote papieren zak met lekkere dingen had meegenomen uit het hotel in Rodalben. Dat kwam nu goed van pas, want in Merzalben was niets te koop. De bakker was dicht en verdere winkels waren er niet meer. Ik weet niet precies meer waar we gegeten hebben, maar die zak was vandaag mijn ontbijt en lunch. En eerlijk is eerlijk, wat erin zat was heerlijk.
Ik schreef in de inleiding ook dat ik 1 fout had gemaakt met mijn kledingkeuze. Aangezien ik van tevoren al had gezien dat het weer niet geweldig zou zijn, had ik ervoor gekozen om een regenpak mee te nemen en de jas te gebruiken als jas. Goed idee, maar een regenjas is niet om je warm te houden. Ik had het er met Katrin over en die zei dat ook al. En inderdaad, in shirt met vest en regenjas was het soms nog knap koud.
De reden dat we eerst naar het noorden gaan en daarna weer naar het zuiden is dat hier een oerbos ligt. De natuur mag er haar gang gaan. Geen bosbouw meer, geen houthakkers en nauwelijks onderhoud. Ik neem aan dat dat de reden is dat we om dit gebied heen lopen. Onderweg kwamen we nog een in een boom gegroeid bord tegen. Ook een vrij zinloos bord, want op die bospaden zal weinig autoverkeer zijn.
Voordat we in Hermersbergerhof aankwamen kwamen we eerst langs de Holländer Klotz. Het is een zogenaamde Ritterstein (een historische herdenkingssteen in het Pfälzerwald) die herinnert aan de tijd dat er in het Pfälzerwald bomen werden gekapt voor de Nederlandse scheepsbouw. Leuke steen en de naam van de plek staat erop. Daarna was het nog een korte wandeling naar de Luitpoldturm. De toren is rond 1900 gebouwd en staat op 1 van de hoogste punten van het Pfälzerwald. Je kunt vanaf de toren heel ver kijken en heel veel van de omgeving zien. Volgens zeggen kun je met goed weer 350 bergtoppen waarnemen van de toren. Maar ja, het was geen helder weer.
Onderaan is ook nog een kamer, waar je rustig kunt zitten en aangezien het rond de middag was hebben Katrin en ik daar een lichte lunch gegeten (we hadden tenslotte niet meer bij). Hierna liepen we verder door voor mij bekend gebied. We liepen hier vroeger vaak naartoe vanuit het Katharinenhof (zie de inleiding) en hebben ook wel geslapen in beide hotels en pensions die Hermersbergerhof rijk was. Helaas zijn ze beiden definitief gesloten voor zover ik weet.
In Hermersbergerhof is dus ook niet veel te beleven. Er is trouwens wel, tussen Hermersbergerhof en de Luitpoldturm, een uitzichtplatform gemaakt die ook voor mindervaliden toegankelijk is. Het is gewoon op wegniveau, maar aangezien je hoog zit is het uitzicht toch erg mooi. En je zou er zelfs met een rolstoel op moeten kunnen.
We lopen het dorp dus vlot door en ik vertel Katrin wat dingen over het dorp. Na het dorp gaat het vlot omlaag. de weg daar is ook erg steil en dat is met het bospad niet anders. Hermersbergerhof ligt op zo’n 550 meter, de Luitpoldturm zelfs op ongeveer 610 meter en Hauenstein op zo’n 250 á 300 meter, dus dat scheelt nogal. Wel is het uitzicht op verschillende plekken erg mooi.
We hadden bij de afdaling wederom weer een bekend probleem: niets om even te zitten. Toen we dicht bij Hauenstein kwamen zijn we maar even op een omgevallen boomstam gaan zitten.
Daarna kwamen we onder de B10 door, de doorgaande weg. Ik vroeg me al af hoe we die zouden passeren maar er is een tunneltje onderdoor en daarna kwamen we bij Hauenstein. Daar vlakbij heb je nog de Felsentor. Weer zo’n rots die vreemd genoeg niet in de route is opgenomen.
En daarna gingen we ons hotel opzoeken. Dat was makkelijk, want we hadden toevallig hetzelfde hotel geboekt wat ook nog eens langs de route lag en betaalbaar was. En kennelijk kwamen er meer mensen die het Pfälzer waldpfad liepen, want de man achter de balie wist precies waar we vandaan kwamen, waar we naartoe gingen en waar we de vorige nacht hadden geslapen. En gelukkig zijn er in Hauenstein genoeg winkels en restaurants, dus we konden eindelijk weer eens lekker en uitgebreid eten.
We hebben vandaag 26 kilometer gewandeld en hebben daarbij 800 meter omhoog gelopen. En dat was best zwaar.